Puszcza Piska

Opublikowano 17-05-2012, autor: janusz

Puszcza Piska, nazywana także Puszczą Jańsborską, jest jedną z największych puszcz na terytorium Polski. Obszar puszczy rozciąga się na 105 tysięcy hektarów, a lasy zajmują znaczną część tego terytorium – niecałe 20 tys. hektarów przypada na wody, łąki i tereny rolnicze. Północną, morenową część Puszczy Piskiej zajmuje Mazurski Park Narodowy razem z kilkoma dużymi jeziorami. Pozostała część puszczy leży na wielkim sandrze Równiny Mazurskiej, a umowna granica między tymi dwiema częściami przebiega od Rucianego-Nidy i Pisza. Najczęściej na terenie Puszczy Piskiej można spotkać siedliska bobrów, a roślinność jest zdominowana przez bory mieszane, torfowiska niskie, łąki i lasy łęgowe. Najbardziej typowe dla tego regionu drzewa, sosny i świerki, są doskonałej jakości i mają dobre zdolności regeneracyjne. Najbardziej wartościowy ekotyp Puszczy Piskiej to ekotyp sosny mazurskiej. W puszczy jest niewiele drzew liściastych, przez co krajobraz puszczy wygląda dość jednostajnie, ale za to urody lasom dodają jeziora, liczne strumienie i bagienka. W kierunku Narwi spływają z Puszczy Piskiej cztery rzeki: Pisa, Turośl, Szkwa i Rozoga.
Puszczę Piską na przestrzeni wieków zamieszkiwały różne ludy. W XIII wieku Puszcza Piska trafiła w ręce Krzyżaków, którzy na tym terenie budowali swoje miasta i strażnice. Jedną z najbardziej znanych strażnic był wybudowany na początku XIV wieku warownia Johannesburg, którą lokalna ludność słowiańska aż do II wojny światowej nazywała Jańsborkiem. Po wojnie Jańsbork został przemianowany na Pisz i taka nazwa miasta funkcjonuje do dzisiaj. W dawnych wiekach w puszczy rosło więcej gatunków drzew, nie brakowało również dużej zwierzyny łownej. Na terenie puszczy uprawiano bartnictwo, wypasano zwierzęta, wypalano węgiel drzewny, ale przed zbyt obfitym wyrębem puszczę chroniła lokalizacja – z puszczy nie wypływała żadna duża rzeka prowadząca do ważnych miast krzyżackich. Niedźwiedzie i bobry żyły w Puszczy Piskiej do XIX wieku, a łosie wyginęły dopiero w czasach II wojny światowej. Największe zniszczenia na terenie puszczy poczynił huragan z 2002 roku, kiedy to z powodu deszczu i wiatru zniknęło aż 17 tysięcy hektarów lasów. Część drzewostanu udało się odnowić, wróciły też niektóre gatunki zwierząt, które uciekły z lasu w momencie kataklizmu.

Opublikowano Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Jeziora i rezerwaty Krainy Wielkich Jezior

Opublikowano 09-05-2012, autor: janusz

Północna część Krainy Wielkich Jezior wyróżnia się jeszcze większą częstotliwością występowania jezior, jest tu za to znacznie mniej terenów leśnych. Szlaki wodne tej części Mazur obejmują największe jeziora: Mikołajskie, Tałty, Tatłowisko, Szymon, Jagodne, Kisajno, Dargin, Dobskie i Mamry – część tych jezior jest tak połączona, że traktuje się je jako wspólny obszar jeziora Mamry.
Bagna Nietlickie to ostoja ptaków zajmująca rozległe torfowiska między Jeziorem Jagodno i jeziorem Buwelno. Torfowiska są siedliskiem między innymi żurawi, cietrzewi, kropiatek, derkaczy, bekasów i rybitw. W porze przelotów Bagna Nietlickie są największym zlotowiskiem żurawi. Jezioro Kożuchy jest rezerwatem faunistycznym, leżącym na wschód od Giżycka. Jezioro Kożuchy jest jeziorem płytkim o powierzchni siedmiu hektarów, otoczonym szerokim pasem wysokich szuwarów i łozowych zarośli. Jest to miejsce lęgowe między innymi mew śmieszek. Torfowisko Spytkowo jest rezerwatem florystycznym w pobliżu Giżycka. Na torfowiskach rezerwatu rośnie wierzba śniada i wierzba lapońska, będąca reliktem arktycznym i jest to prawdopodobnie jedyne miejsce występowania tej rośliny na Mazurach. Rezerwat florystyczny Perkuny również leży w pobliżu Giżycka i słynie z licznych rzadkich gatunków roślin: bażyny czarnej, przygiełki białej, turzycy bagiennej, rosiczki okrągłolistnej, wierzby czarniawej.
Wyspa na jeziorze Mamry i Kisajno jest rezerwatem faunistycznym i obejmuje swoim zasięgiem wszystkie 20 wysp na obu jeziorach, które służą jako miejsce lęgów i żeru ptaków wodnych. W rezerwacie zachowała się całkowicie naturalna szata roślinna, ale część wysp jest dostępna dla zwiedzających. Mokre to rezerwat leśny o powierzchni siedmiu hektarów, który zajmuje część półwyspu na zachodnim brzegu jeziora Dargin. Rezerwat porośnięty jest dzikim lasem wiązowo-dębowo-jesionowym, a niektóre drzewa mają wysokość 30 metrów. Rezerwat krajobrazowy Jezioro Dobskie obejmuje cztery wyspy i półwysep Fuledzki Róg. Jezioro Dobskie, ze względu na swoje położenie i roślinność, jest typowym przykładem mazurskiego krajobrazu. Półwysep i wyspy na Jeziorze Rydzewskie tworzą rezerwat florystyczny z koloniami gniazdowymi czapli siwej i kormorana. Jezioro Siedmiu Wysp to rezerwat faunistyczny wpisany na listę obszarów wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym. Teren jest trudno dostępny, dzięki czemu przebywa na nim bardzo dużo gatunków ptaków.

Opublikowano Jeziora, Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Rezerwaty Mazurskiego Parku Krajobrazowego

Opublikowano 30-04-2012, autor: janusz

Jezioro Warnołty jest rezerwatem faunistyczno-wodnym założonym w 1976 roku. Teren rezerwatu obejmuje jezioro w linii brzegów i ma powierzchnię ponad 373 hektarów. Jezioro łączy się ze Śniardwami, ma bagniste brzegi porośnięte szuwarami i lasem olszowym. Teren rezerwatu jest miejscem gniazdowania i żerowania wielu gatunków ptaków. Ochronie ptaków poświęcony był także rezerwat Czapliniec i Ławny Lasek. Oba te rezerwaty skupiały się przede wszystkim na ochronie kolonii gniazdowej czapli siwej, ale gatunek ten opuścił to miejsce i rezerwat zajmuje się teraz ochroną sosnowego boru liczącego sobie ponad 200 lat.
Krutynia jest znanym rezerwatem krajobrazowo-leśnym o powierzchni 273 hektarów. Rezerwat obejmuje fragment Krutyni w miejscu wypłynięcia z jeziora Mokrego, Jezioro Krutyńskie i otaczające wodę lasy grądowe. Krutynia wyróżnia się niezwykle krętym biegiem, a po drodze mija około 30 jezior. Źródła Krutyni znajdują się w Jeziorze Warpuńskim niedaleko Mrągowa. W miejscowości Sorkwity na Krutyni zaczyna się jeden z najpiękniejszych szlaków kajakowych, chociaż bieg rzeki jest dość powolny, dlatego jest to idealna rzeka na rodzinne wycieczki. Osobny rezerwat ustanowiono w dolnym biegu Krutyni – ma on powierzchnię ponad 969 hektarów i oprócz rzeki obejmuje jezioro Gardyńskie, Malinówko i Dłużec oraz otaczające jeziora lasy. Rezerwat Pierwos jest rezerwatem krajobrazowo-leśnym o powierzchni 605,5 hektara. Pierwos zajmuje obszar wzdłuż drogi na trasie Mikołajki – Ukta. Ozdobą sosnowych drzewostanów jest zarastające jezioro dystroficzne z mszarem złożonym z rzadkich gatunków roślin. Jezioro Lisunie jest rezerwatem florystycznym obejmującym śródleśne jezioro i łan kłoci wiechowatej, rosnący na torfowisku bór świerkowy i ponad 230-letni grąd. Nad jeziorem Lisunie rośnie wiele rzadkich gatunków roślin, między innymi lilia złotogłów. Rezerwat leśny Królewska Sosna leży nad Jeziorem Mokrym. Jest to sosnowy bór mieszany z dębami i świerkami, słynący z bardzo wysokich okazów drzew. rezerwatem leśnym jest również Zakręt, leżący pomiędzy Jeziorem Mokrym a wioską Krutyń. Dominują tu bory sosnowe, a w sąsiedztwie trzech zarastających jezior znajduje się torfowiska. Rosnące na terenie Zakrętu dęby liczą sobie nawet po 250 lat.

Opublikowano Jeziora, Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Jezioro Śniardwy i Łuknajno

Opublikowano 28-04-2012, autor: janusz

Jezioro Śniardwy to największe jezioro w Polsce. Jego powierzchnia zajmuje obszar 11383 hektarów, długość jeziora to 22 kilometry, szerokość to 13 kilometrów, a głębokość sięga w niektórych miejscach 23 metrów. Na jeziorze znajdują się cztery wyspy, których łączna powierzchnia to 43 hektary. Wyspa Szeroki Ostrów wznosi się na 16 metrów ponad poziom jeziora i służy za punkt widokowy. Wyspa Szeroki Ostrów jest połączona ze stałym lądem za pośrednictwem grobli. Wyspa Czarci Ostrów oraz wyspa Pajęcza są porośnięte lasami, a czwarta wyspa na Śniardwach, wyspa Kaczor o dość sporej długości, oddziela Śniardwy od jeziora Seksty. Linia brzegowa Śniardw jest dobrze rozwinięta, urozmaicona licznymi zatoczkami i półwyspami. Brzegi jeziora są najczęściej płaskie i piaszczyste, ale często można spotkać częściowo zanurzone głazy narzutowe. Najgłębsze zatoki Śniardw są uważane za oddzielne jeziora, czego przykładem jest jezioro Seksty, Kaczerajno, Warnołty, Tyrklo. Śniardwy to jezioro wypełniające swoimi wodami zagłębienie powstałe w wyniku wytopienia się ogromnej bryły lodowej. Od strony zachodniej Śniardwy łączą się z jeziorem Mikołajskim i Bełdanami – oba jeziora są typu rynnowego. Przed wpływami z lądu Śniardwy są chronione pasem roślinności, który tworzy wąski pas szuwarów trzcinowych, zarośla łozowe, ols, łęg jesionowo-olszowy i łąki. na wschodnim brzegu półwyspu Kusnort rośnie bardzo rzadko występujący na tych terenach zboczowy grąd klonowo-lipowy.
Jezioro Łuknajno, leżące na północ od jeziora Śniardwy, jest rezerwatem faunistyczno-wodnym o powierzchni ponad 1189 hektarów. Jezioro było objęte ochroną już w czasach rządów pruskich, a status rezerwatu zyskało w 1947 roku. Głównym celem ochrony był wymierający łabędź niemy, którego udało się dzięki ochronie uratować przed zagładą. Dzisiaj Jezioro Łuknajno jest zaliczane do światowych rezerwatów biosfery, które są chronione konwencją ramsarską – jezioro uznawane jest za bardzo ważne środowisko życia ptaków wodnych o międzynarodowym znaczeniu. Łuknajno ma powierzchnię 680 hektarów i jest dość płytkie – jego głębokość nie przekracza trzech metrów. Jezioro jest otoczone szerokim pasem szuwarów i bujną roślinnością wodną. Początkowo rezerwat obejmował tylko jezioro z wąskim pasem ziemi, ale niedawno rezerwat powiększono o przylegające łąki i pola. Do obserwacji ptaków przygotowano dla turystów dwie platformy widokowe, ale na same jezioro wstęp jest wzbroniony.

Opublikowano Mazury Info | Otagowano , , , | Skomentuj

Mazurski Park Krajobrazowy

Opublikowano 18-04-2012, autor: janusz

Mazurski Park Krajobrazowy leży w samym sercu Pojezierza Mazurskiego. Przez większość turystów Mazurski Park Krajobrazowy uważany jest za najpiękniejsze miejsce na całej Warmii i Mazurach i jedno z najatrakcyjniejszych turystycznie miejsc w Polsce. Park słynie przede wszystkim z krętych rzek i wielu malowniczych jezior leżących wśród lasów, pagórków, łąk i dolin, o bardzo urozmaiconej linii brzegowej. Mazury zyskały swoją sławę właśnie dzięki tym rejonom, a o pięknie okolicznych lasów i jezior pisało wielu wybitnych polskich twórców, dzięki czemu Pojezierze Mazurskie stało się znane w całym kraju. Park Mazurski założono w 1977 roku – był to trzeci polski park krajobrazowy. Jego powierzchnia sięga 53655 hektarów, z czego lasy zajmują 54 procent, a wody prawie 32 procent. Otulina parku ma obszar 18608 hektarów. Na terenie Parku Mazurskiego znajduje się jezioro Śniardwy i tereny okoliczne, sięgające na zachodzie Piecek i Spychowa, a na południu Ruciane-Nidy, sąsiadując blisko z Puszczą Piską. Park Mazurski jest częścią Krainy Wielkich Jezior, w jego południowej części. Pojezierze Mazurskie leży w rozległym, poprzecznym obniżeniu – na wschodzie pasmo pojezierza wznosi się na poziom nawet o 150 metrów wyższy. Obniżenie terenu Mazurskiego Parku Krajobrazowego jest wynikiem obecności lodowca w fazie poznańskiej i pomorskiej zlodowacenia wiślańskiego. Moreny przecinają się z płatami sandru, a cały teren usiany jest licznymi rynnami. Park Mazurski może się pochwalić największym udziałem wód. Park liczy sobie około 60 jezior i kilkadziesiąt oczek wodnych, prócz tego po terenie parku płynie wiele rzek  i kanałów. Niemal wszystkie jeziora i rzeki łączą się w jeden duży system wodny Krainy Wielkich Jezior i tylko kilka zbiorników wodnych ma charakter bezodpływowy. Tak rozbudowana sieć jest oczywiście doskonałym miejscem do turystyki wodnej, a wszystkie dostępne dla turystów szlaki wodne są opisane w przewodnikach z informacjami o Mazurach. Trzeba jednak pamiętać, że na terenie parku obowiązuje strefa ciszy, dlatego szlaki wodne są niedostępne dla łodzi motorowych.
Na terenie Parku Mazurskiego wytyczono 11 rezerwatów przyrody i dwie ostoje ptaków. Polska Akademia Nauk podjęła się także restytucji bobra i konika leśnego, ponadto na tych terenach żyją jelenie, rysie, wilki, bobry, łosie, wydry i ponad 200 gatunków ptaków oraz 26 gatunków ryb.

Opublikowano Mazury | Otagowano , , | Skomentuj

Najciekawsze miejsca na Pojezierzu Olsztyńskim i Mrągowskim

Opublikowano 12-04-2012, autor: janusz

Podczas wycieczki po Pojezierzu Olsztyńskim i Mrągowskim można zajechać do Jezioran, niewielkiego miasteczka położonego między polami i jeziorami. W Jezioranach warto obejrzeć gotycki kościół, a kierując się na południowy zachód od miasteczka można dotrzeć do Świętej Góry o wysokości 179 metrów, która w minionych wiekach była miejscem kultu religijnego dla mieszkających na tej ziemi Prusów. W okolicy Jezioran zachowały się także stare wały i fosy grodziska. Olsztyn, stolica Warmii i Mazur, leży nad rzeką Łyną i jest otoczony dziesięcioma jeziorami. W dawnych czasach Olsztyn był siedzibą administracji kapituły warmińskiej, a miasto powstało na miejscu pierwotnej osady pruskiej Aine. Osada została przejęta przez Krzyżaków, którzy najpierw zmienili jej nazwę na Alle, a jeszcze później na Allenstein, potem nazwa została spolszczona. W Olsztynie można obejrzeć między innymi gotycki zamek, w którym obecnie znajduje się muzeum z komnatą Mikołaja Kopernika.
Bardzo chętnie odwiedzanym miastem na Mazurach jest Mrągowo, położone na niezwykle malowniczych terenach. Miasteczko leży w pobliżu jeziora Czos, ma także swoje punkty widokowe: Wzgórze Czterech Wiatrów i Zameczną Górę. W Mrągowie można też obejrzeć grodzisko pruskich Galindów oraz Polską Dolinę o głębokości 40 metrów, wzdłuż której płynie strumień z jeziora Piecuch. Mrągowo może się też pochwalić pięknymi plażami, kąpieliskami i dużą przystanią dla łodzi. Pierwotnie Mrągowo nazywano się Ządzbork, ale zmieniło swoją nazwę w 1947 roku na część pastora i etnografa Krzysztofa Celestyna Mrongowiusza.
Wśród turystów dużą popularnością cieszy się także leżący nad rzeką Łyną Lidzbark Warmiński. Jest to miasto o korzeniach staropruskich i bardzo długiej historii. W 1251 roku gród przeszedł w ręce biskupów warmińskich, a w latach 1503-1510 mieszkał tutaj Mikołaj Kopernik. Lidzbark Warmiński wiąże się także z osobą Ignacego Krasickiego, ślad po sobie zostawili także Gall Anonim i Wincenty Kadłubek, których dzieła odkryto w bibliotece należącej dawniej do biskupów. W Lidzbarku Warmińskim warto też obejrzeć jeden z największych zamków w Polsce, wybudowany w drugiej połowie XIV wieku i otoczony dużym ogrodem. XIV-wieczne, gotyckie mosty budowane z kamienia można też zobaczyć na rzece Sejnie w pobliżu Reszla.

Opublikowano Jeziora, Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Pojezierze Olsztyńskie i Mrągowskie

Opublikowano 04-04-2012, autor: janusz

Te dwa pojezierza leżą w kierunku północnym od Olsztyna i Mrągowa. Teren został ukształtowany przez moreny czołowe fazy pomorskiej, dzięki czemu niektóre wzniesienia liczą nawet więcej niż 200 metrów. Duże wzniesienia terenu są widoczne szczególnie w porównaniu do dość płaskiej powierzchni sąsiedniej niecki Niziny Sępopolskiej. Pojezierze Olsztyńskie i Mrągowskie to przede wszystkim tereny rolnicze. Jest tu niewiele jezior i gęstych lasów, za to spora część obszaru jest pokryta torfowiskami i łąkami. Na obu pojezierzach zachowało się wiele starych miasteczek z gotycką zabudową, ruiny zamków i świątyń, kamienne mosty i charakterystyczne dla tego regionu domki pokryte czerwoną dachówką.
W lesie miejskim w Olsztynie znajduje się rezerwat torfowiskowy Redykajny. Na terenie rezerwatu chroniona jest naturalna roślinność zarastającego jeziora i turzycowiska z gatunkami reliktowymi. W pobliżu Mrągowa również znajduje się rezerwat torfowiskowy Gązwa. Są to torfowiska wysokie, porośnięte sosnowym borem bagiennym i płatami mszaru, nie brakuje też świerków rosnących głównie na terenach mineralnych. Kulka to rezerwat florystyczny zajmujący ponad 12 hektarów, leżący na północ od Szczytna. W Kulce rośnie wiele ciepłolubnych roślin leśnych, co jest bardzo nietypowe dla obszarów północnych i wilgotnych. Rezerwat zajmuje długi, stromy stok wychodzący na południe, tuż przy brzegach jeziora Łęsk. Drzewostan rezerwatu stanowi głównie las sosnowo-dębowy. Na południe od Sorkwit rozciąga się inny rezerwat faunistyczny – Piłaki. Jest to miejsce lęgowe żurawi oraz ostoje innych ptaków wodnych. Tereny zamieszkiwane przez ptactwo ciągną się poza zachodnią granicę rezerwatu i obejmują Łąki Dymerskie i Bartołty Wielkie.
W rezerwatach leśnych Dębowo, Bukowy i Kamienna Góra ochroną są objęte lasy bukowe, na podstawie których można ustalić naturalne granice zasięgu tego drzewa. W Bisztynku można za to obejrzeć największy głaz narzutowy, jaki zachował się na wschód od Wisły. Głaz jest granitognejsem, ma ponad trzy metry wysokości i 28 metrów obwodu. Głaz narzutowy zyskał status pomnika przyrody i nazywa się go Biskupim Kamieniem albo Diabelskim Kamieniem.

Opublikowano Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Co warto zobaczyć na Pojezierzu Mazurskim

Opublikowano 28-03-2012, autor: janusz

Jezioro Kośno jest rezerwatem krajobrazowym o powierzchni prawie 1233 hektarów. Rezerwat leży na zachód od Pasyma i chroni unikalny krajobraz pojezierny. Jezioro Kośno ma charakter rynnowy i jest z każdej strony otoczony lasem, a jego brzegi są bardzo wysokie i trudno dostępne. Las Warmiński jest rezerwatem leśnym obejmującym obszar wschodniego brzegu jeziora Łańskiego. Te część Pojezierza Mazurskiego jest porośnięta starymi borami, w których żyje wiele gatunków ssaków leśnych i drapieżnych ptaków. Koniuszanka II to także rezerwat leśny, leżący na wschód od Łyny. Rezerwat obejmuje fragment doliny Koniuszanki tuż przed ujściem do jeziora Omulew. Na terenie rezerwatu znajduje się kilkadziesiąt pomników przyrody – najczęściej są to stare dęby, sosny i modrzewie. W dolinie zachowały się ruiny poniemieckich bunkrów z czasów wojny. Koniuszanka I obejmuje górny bieg strumienia i jest rezerwatem geologicznym. Ochronie podlegają zjawiska sufozji – jest to podpowierzchniowa erozja wód podziemnych, w efekcie której wypłukiwane są cząstki mineralne. W wyniku sufozji można oglądać lejowate zagłębienia wypełniające się wodą i wysychające doliny. Niektóre strumienie płynące przez ten teren znikają pod ziemią, po czym nagle wypływają na powierzchnię, tworząc źródło Koniuszanki. Oba rezerwaty Koniuszanka łączy łąka porośnięta dużymi okazami jałowców. Rezerwat leśny Dęby Napiwodzkie zajmują 37,1 hektara i leży wzdłuż drogi prowadzącej z Nidzicy do Szczytna. Niektóre z dębów rosnących w rezerwacie liczą sobie 350 lat, a ich obwód przekracza sześć metrów. Rezerwat krajobrazowy Źródła Rzeki Łyny to dolina o dużej głębokości (ponad 60 metrów), poprzecinana licznymi niszami źródłowymi, które zasilają płynącą rzekę. Ściany nisz źródłowych mierzą nawet 20 metrów, a całą dolinę porasta wiele cennych gatunków roślin. Trzy rezerwaty faunistyczne, Jezioro Orłowo Małe, Bagno Nadrowskie i Małga, są miejscem ochrony dla zagrożonych gatunków zwierząt, gadów i płazów, a ich tereny to przede wszystkim torfowiska i brzegi płytkich jezior. Na Pojezierzu Mazurskim warto też odwiedzić Nidzicę, Lipowiec i Olsztynek, w których zachowały się cenne okazy przyrodnicze, między innymi głaz narzutowy o obwodzie 19 metrów i bardzo duże jałowce.

Opublikowano Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Pojezierze Mazurskie – Puszcza Nidzicka

Opublikowano 21-03-2012, autor: janusz

Pojezierze Mazurskie to jedno z najpopularniejszych regionów turystycznych na Warmii i Mazurach. Jest znane z dobrych warunków turystycznych i przepięknej przyrody, która w sporej części zachowała swój naturalny charakter. Pojezierze Mazurskie zajmuje duży obszar wokół Olszyna, jednego z największych miast na Mazurach. Pojezierze Mazurskie jest najmocniej wysuniętym na wschód okręgiem geobotanicznym działu bałtyckiego. Północna część regionu jest zdominowana przez krajobrazy rolnicze, zaś na południu dominują lasy. Okręg olsztyński przez wiele lat pozostawał pod władaniem pruskim, ale tereny te zamieszkiwała także ludność polska.
Puszcza Nidzicka leży w kierunku południowym od Olsztyna. Rzeźba puszczy to zasługa zlodowacenia wiślańskiego, które dotarło aż do Nidzicy, dzięki czemu na terenie puszczy zachowały się pasma morenowe, pola sandrowe oraz liczne jeziora. Główne miasta regionu to Nidzica, Szczytno, Olsztynek i Olsztyn, ale reszta terenu jest raczej słabo zaludniona. Puszcza Nidzicka od zachodu graniczy z Lasami Taborskimi, a od wschodu z Puszczą Piską. Puszcza Nidzka, nazywana także Puszczą Napiwodzką, leży na wododziale. Największą rzeką jest Łyna, a przez krańce puszczy przepływa Pasłęka i niektóre dopływy Narwi. Na terenie Puszczy Nidzickiej leży około 70 dużych jezior i ponad setka mniejszych. większość jezior ma charakter rynnowy, ale jest także kilka jezior wytopiskowych. Największe jeziora Puszczy Nidzickiej to jezioro Łańskie, jezioro Pluszcze, jezioro Wulpińskie, jezioro Kośno oraz Sasek Wielki. woda w jeziorach jest bardzo czysta i pełna roślinności oraz zwierząt wodnych. Bogactwo rzek i jezior czyni z wód Puszczy Nidzickiej bardzo atrakcyjny teren do uprawiania turystyki wodnej.
Puszcza Nidzicka to przede wszystkim sosny, świerki i dęby, ponadto w lasach rośnie wiele starych krzewów. Na terenie puszczy występują bagniska i tereny rolnicze, a brzegi jezior porastają gęste szuwary i turzycowiska. Przez puszczę prowadzi wiele malowniczych alei wiodących prosto do jezior, ale niektóre szlaki są niemal całkowicie niedostępne. Puszcza Nidzicka jest ważnym miejscem dla ptactwa, dlatego w całości jest objęta ochroną i razem z Mazurskim Parkiem Krajobrazowym stanowi obszar szczególnej ochrony przyrody o znaczeniu europejskim.

Opublikowano Mazury Info | Otagowano , , | Skomentuj

Welski Park Krajobrazowy

Opublikowano 16-03-2012, autor: janusz

Park leży na terenach obejmujących górny brzeg rzeki Wel. Od strony północnej Welski Park Krajobrazowy graniczy ze Wzgórzami Dylewskimi, a od południa z Górznieńsko-Lidzbarskim Parkiem Krajobrazowym. Przez teren Welskiego Parku Krajobrazowego płynie wiele rzek, a wszystkie są położone w tej samej strefie sandrowo-morenowej. Całkowita powierzchnia parku to ponad 20 tysięcy hektarów. Część północna jest wyższa – jej wysokość to 150-160 metrów n.p.m. Tereny parku są bardzo zróżnicowane; pełno tutaj rynien polodowcowych i rzecznych dolin. Na terenie parku znajduje się kilkadziesiąt oczek wodnych i około 25 jezior, między innymi jezioro Rumian (największe w tej części Mazur), jezioro Tarczyńskie, jezioro Lidzbarskie oraz jezioro Grądy. Wschodnia część parku, między Lidzbarkiem a Koszelewami, to rozległe torfowiska, bagienne lasy olszowe i łąki pełne rybnych stawów.
W Welskim Parku Krajobrazowym zachowało się mało zabytków – obejrzeć można tylko kilka starych grodzisk i cmentarzy z czasów średniowiecza, resztę zabytkowej zabudowy uzupełniają stare młyny i XIX-wieczne zabudowania wiejskie. Największa atrakcja parku to bezwątpienia jeden z najtrudniejszych szlaków kajakarskich na Mazurach: spływ Welem. Rzeka zaczyna swój bieg przy jeziorze Wielka Dąbrowa, niedaleko źródeł Drwęcy i pól grunwaldzkich. Szlak liczy sobie 96 kilometrów i kończy się w okolicach Nowego Miasta Lubawskiego, przy ujściu do Drwęcy. Wel jest bardzo krętą rzeką, o silnie meandrującym korycie i aż sześć razy na swojej długości zmienia kierunek. Wel mija dziesięć jezior i zachował swoje naturalne brzegi, co jest rzadkością na skalę europejską. Jednym z ciekawszych fragmentów biegu rzeki jest Piekiełko nad Welem, gdzie rzeka nabiera charakteru górskiego potoku.
W Welskim Parku Krajobrazowym warto także zwiedzić rezerwat krajobrazowy Ostrów Tarczyński, leżący w północnej części parku. Jest to teren między jeziorem Tarczyńskim a jeziorem Grądy i rzeką Wel, ma postać długiego półwyspu porośniętego lasem. Bagno Koziana to rezerwat faunistyczny, w niedalekiej odległości od Lidzbarka. Rezerwat obejmuje swoim terenem zachodni fragment rynny jeziora Jeleń razem z torfowiskami. Rezerwat jest miejscem lęgowym dla wielu gatunków ptaków, między innymi żurawi.

Opublikowano Mazury Info, Urlop na Mazurach | Otagowano , , | Skomentuj