Twierdza Boyen, wybudowana według zasad pruskiej szkoły fortyfikacyjnej, powstała w latach 1844-1856. Twierdza zajmuje wąski przesmyk między Niegocinem a Kisajnem, na zachód od Giżycka, a jej powierzchnia to około sto hektarów. Z racji swojego strategicznego położenia, Twierdza Boyen była bardzo ważną częścią łańcucha obronnego broniącego państwo pruskie przed najazdem obcych. Również pod względem organizacyjnym i architektonicznym, Twierdza Boyen była doskonale przygotowana na odpieranie wroga. Spośród wszystkich XIX-wiecznych budowli obronnych, Twierdza Boyen jest jedną z najlepiej zachowanych twierdz w całej Polsce.
Na teren twierdzy można się dostać od strony Giżycka albo Kętrzyna. W murach fortecy wykuto cztery bramy wjazdowe: Giżycką, Kętrzyńską, Wodną z mostem zwodzonym i Prochową. Te dwie ostatnie bramy miały charakter pomocniczy. Całą twierdzę otacza mur z cegły i kamienia o długości 2303 metrów. W narożnikach muru urządzono kazamaty dla stacjonującej w twierdzy żołnierzy. Fosa wokół twierdzy była sucha i wyposażona w kratę forteczną. Do czasów współczesnych zachowały się liczne ziemne umocnienia – wały, skarpy, pochylnie oraz place ćwiczeń.
Twierdza była efektem wojen napoleońskich, kiedy to pruscy generałowie uznali, że tego typu budowle są niezbędne do poprawienia obronności granic państwa. W 1841 roku Fryderyk Wilhelm IV wyraził zgodę na budowę twierdzy, a miejsce pod przyszłą fortyfikację wyznaczyli generałowie von Grolman, von Krauseneck i von Aster. W wigilię 1846 roku król Fryderyk ochrzcił nowo wybudowaną fortecę mianem Twierdzy Boyen, a bastiony otrzymały nazwy od imion generała von Boyena oraz jego rodowego hasła (prawo, miecz, światło). Twierdzę wybudowano na rzucie przypominającym sześcioramienną gwiazdę, zakończoną sześcioma frontami obronnymi. Oprócz murów obronnych, na terenie twierdzy powstały koszary, spichlerze, prochownie, drogi wewnętrzne i różne obiekty ziemne. Na murze ustawiono strzelnice karabinowe.
Chociaż teoretycznie budowa twierdzy skończyła się w 1855 roku, twierdza ciągle udoskonalała swoją konstrukcję idąc z duchem postępu militarnego. Wymieniono między innymi artylerię, dobudowano stację gołębi pocztowych i dociągnięto do twierdzy linię kolejową. Twierdza doskonale sprawdziła się podczas wojen światowych i po wojnie stała się własnością Wojska Polskiego.
